آیا دنیای ما شبیه سازی شده است؟ این فرضیه که دنیای ما توسط موجودات دیگری شبیه سازی شده اند ذهن بسیاری را به خود مشغول کرده است، اما آیا چنین چیزی ممکن است؟ در این مطلب ما قصد داریم به این سوال شما به طور متفاوتی پاسخ دهیم. بیایید فرض کنیم این موجودات فرازمینی کامپیوتری دارند که جهان ما روی آن “شبیه سازی” می شود. جهان های شبیه سازی شده، دنیاهای وانمود کننده هستند – کمی شبیه دنیاهای Minecraft یا Fortnite، که هر دو توسط ما انسان ها شبیه سازی و ایجاد می شوند.

اگر اینگونه به قضیه نگاه کنیم، این فکر در سرمان جرقه می زند که این موجودات فرازمینی شبیه ما هستند. زیرا آنها حداقل باید ما را درک کنند تا بتوانند ما را شبیه سازی کنند. حال بگذارید سوال ” آیا دنیای ما شبیه سازی شده است؟ ” را جور دیگری بپرسیم: آیا ممکن است ما در یک شبیه سازی کامپیوتری توسط موجوداتی شبیه خومان زندگی کنیم؟ نیک بوستروم، استاد دانشگاه آکسفورد استدلال می کند که جواب “بله” است.


همچنین بخوانید: احتمال وجود دنیاهای موازی ؛ فرضیه های کوبنده ای که دنیای تان را وارونه خواهد کرد!!!


بستروم نه تنها فکر می کند که این امکان وجود دارد، بلکه احتمال تقریبا بالایی نیز برای آن در نظر گرفته است. نظریه بوستروم به عنوان فرضیه شبیه سازی شناخته می شود.

جهانی شبیه سازی شده که انگار واقعی است!

از شما می خواهم تصور کنید که تمدن های مختلفی در تمام جهان وجود دارد. همچنین تصور کنید بسیاری از این تمدن ها فناوری پیشرفته ای دارند که به آنها امکان می دهد شبیه سازی کامپیوتری ای را مربوط به گذشته خودشان (قبل از توسعه این فناوری) ایجاد کنند. افرادی که در این شبیه سازی ها هستند دقیقاً مانند ما هستند. آنها موجوداتی هشیار (آگاه) هستند که توانایی لامسه، چشایی، حرکت، بویایی و احساس خوشبختی و اندوه را دارند. با این حال، آنها هیچ راهی برای اثبات بودن در یک شبیه سازی بودن یا “شکستن” آن ندارند.

به گفته بوستروم، اگر این افراد (که بسیار شبیه ما هستند) در دنیایی شبیه سازی شده متوجه نشوند که در یک شبیه سازی هستند، پس ممکن است من و شما هم متوجه این موضوع نباشیم. فرض کنید من حدس می زنم که ما در یک شبیه سازی نیستیم و شما حدس می زنید که هستیم. چه کسی بهترین حدس را زده است؟

حتی اگر قبول کنیم که فقط یک گذشته “واقعی” وجود دارد، این موجودات پیشرفته نیز در حال ساختن شبیه سازی هایی از گذشته هستند – نسخه های مختلفی که خودشان ساخته اند.

آنها می توانند هر تعداد شبیه سازی را انجام دهند (چیزی که در تناقضی با نظر بوستروم ندارد) – اما بیایید با عدد 200000 کار را ادامه دهیم. بازی حدس زدن ما پس از این، چیزی شبیه به انداختن یک تاس با 200000 ضلع است.

وقتی من حدس می زنم که دنیای ما شبیه سازی نشده است، شرط می بندم که تاس عدد مشخصی را نشان دهد (برای مثال عدد 2)، پس فقط یک احتمال وجود دارد که ما در شبیه سازی زندگی نمی کنیم و آن هم عدد 2 است!

این بدان معنی است که در هر سناریوی دیگری، ما در یک شبیه سازی زندگی می کنیم. یعنی اگر این تاس 200000 ضلعی عددی غیر از 2 را نشان دهد، حدس شما مبنی بر شبیه سازی بودن دنیای ما، پذیرفته خواهد شد. بنابراین شرط شما بسیار بهتر است.


همچنین بخوانید: چرا با گذر سن زمان سریع‌تر می‌گذرد؟


آیا دنیای ما شبیه سازی شده است؟

آیا این بدان معنی است که ما شبیه سازی شده ایم؟ نه کاملا. فقط در صورتیکه ما قبول کنیم موجوداتی وجود دارند که توانایی شبیه سازی کردن را دارند، شانس من برای قبول شدن در این شرط بندی 1 به 200000 است، یعنی بسیار کم!

اما در وهله ی اول، احتمال وجود موجوداتی که به حدی پیشرفته هستند که می توانند با افرادی آگاه و هشیار مثل ما یک شبیه سازی راه بیاندازند، چقدر است؟ فرض کنید این خیلی بعید است، بنابراین بعید خواهد بود که دنیای ما یک شبیه سازی باشد.

دوم، حتی اگر چنین موجوداتی با این توانایی وجود داشته باشند، چقدر احتمال دارد که این کار را انجام دهند؟ شاید آنها اصلا علاقه ای به این کار ندارند. این نیز به این معنی است که بعید است ما شبیه سازی شده باشیم.

بگذارید همه گزینه ها را مطرح کنیم!

سه احتمال وجود دارد:

  1. موجوداتی پیشرفته از لحاظ تکنولوژی وجود دارند که می توانند شبیه سازی هایی از افرادی مانند ما (احتمالاً شامل ما) را انجام دهند (و انجام می دهند).
  2. موجوداتی پیشرفته از لحاظ تکنولوژی وجود دارند که می توانند شبیه سازی هایی از افرادی مانند ما را انجام دهند، اما به هر دلیلی این کار را نمی کنند.
  3. هیچ موجودی از لحاظ تکنولوژی به اندازه کافی پیشرفته نیست که بتواند شبیه سازی افرادی مانند ما را اجرا کند.

اما آیا واقعاً این ها تنها گزینه های موجود هستند؟ به نظر می رسد پاسخ “بله” باشد. می خواهید یکی از چندین نظریه مبنی بر اینکه جهان ما شبیه سازی شده نیست، را پیش بکشید؟ به عنوان مثال، شاید بگویید اگر همه ما در اثر بیگ بنگ اینجا هستیم، پس شبیه سازی ایده مسخره ای نیست؟

باید بگویم این نکته خوبی برای اشاره است. اما این نکته در واقع در فرضیه شبیه سازی، در گزینه های 2 و 3 قرار می گیرد. به همین دلیل است که این تئوری تنها سه گزینه را برای ما باقی می گذارد که یکی از آنها باید درست باشد. پس کدام یک درست است؟ متأسفانه، شواهد کافی برای کمک به ما در تصمیم گیری وجود ندارد.


همچنین بخوانید: دانشمندان شواهدی از جهان موازی کشف کرده اند که در آن زمان به عقب می رود!


اصل بی تفاوتی

وقتی با مجموعه ای از گزینه ها روبرو شدیم و شواهد کافی برای باور داشتن به یکی نسبت به بقیه گزینه ها وجود ندارد، باید به هر گزینه به طور برابر “اعتبار” بدهیم. به طور کلی، اعتبار این است که چقدر احتمال دارد که شما بر اساس شواهد موجود واقعیت را باور کنید. دادن اعتبار برابر در مواردی مانند “فرضیه شبیه سازی” نمونه ای از آنچه فیلسوفان “اصل بی تفاوتی” می نامند است.

فرض کنید یک کلوچه روی میز خود گذاشته و از اتاق خارج می شوید. وقتی برگشتید، کلوچه دیگر روی میز نیست. در آن اتاق سه نفر دیگر با شما بودند که همه برای شما غریبه اند. می دانید شخصی در اتاق کلوچه را برداشته است. اگر می دانستید که شخص A در گذشته سابقه برداشتن کلوچه دیگران را داشته، می توانستید حدس بزنید که احتمالاً کار او بوده است. اما مسئله اینجاست که شما چیزی در مورد این افراد نمی دانید. در این صورت آیا می توانید تقصیر را گردن شخص خاصی بیاندازید؟

جهان ما در حال گسترش است!

همینطور استدلال شبیه سازی نیز در حال گسترش است! ما اطلاعات کافی برای انتخاب یکی از این سه گزینه مطرح شده را نداریم. آنچه ما می دانیم این است که اگر گزینه 1 درست باشد، بنابراین به احتمال زیاد ما در یک شبیه سازی هستیم. در گزینه های 2 و 3،  شبیه سازی بودن دنیای ما رد می شود. بنابراین، به نظر می رسد استدلال Bostrom نشان می دهد اعتبار ما برای بودن در شبیه سازی تقریباً 1 در برابر 3 است.

در ادامه بخوانید: 

تعداد کهکشان ها ؛ رقم هایی که از شنیدنشان مغزتان دود می کند! 

سرعت گسترش کهکشان ها در نقاط مختلف متفاوت است!!! خبری که محاسبات کهکشانی را زیر و رو میکند!!!

ماده ی تاریک یا انرژی سیاه؛ سرنخ هایی تازه از حضور این انرژی مرموز در زمین خودمان!!! 

حیات در کهکشان های دیگر هم جاری است! ما دیگر تنها نیستیم!!!