پربازدیدترین ها
روانشناسی

افسردگی در کمین قهرمانان المپیک 

بروز افسردگی در قهرمانان المپیک به موضوعی برای نگرانی ورزشکاران و مربیان آنها بدل شده است. شاید فکر کنید که افسردگی بعد از المپیک فقط برای آنهایی که در مسابقات شکست خورده اند رخ می دهد، اما اینطور نیست. گاهی کسانی که مدال طلا را به گردن می آویزند و به خانه بر می گردند احساس افسردگی می کنند. بیشتر ورزشکاران و سلبریتی های موفق و مشهور برخی مواقع با اضطراب، استرس، افسردگی و اعتیاد درگیر هستند.

در گذشته بازخورد مناسبی نسبت به بیان این مشکلات از سوی ورزشکاران وجود نداشت. تا اینکه شجاعت مایکل فلپس، بهترین شناگر تاریخ المیپک و دارنده 28 مدال المپیک، مسیر را برای بیان این مشکلات هموار کرد. مایکل فلیپسی که همیشه توانسته بهترین نتایج را به دست آورد، در مورد افسردگی بعد از المپیک 2012 لندن گفت. لحن صادقانه مایکل فلپس باعث شد تا توجه متخصصان و پژوهشگران نسبت به سلامت روانی ورزشکاران به خصوص ورزشکاران المپیکی جلب شود.

همچنین بخوانید: جنایت های کمپانی نایکی ؛ نایکی همراه یا دشمن ورزشکاران 

چرا ورزشکاران پس از المپیک افسرده می شوند؟

اگر ورزشکاری در المپیک شکست بخورد و نتواند مدال کسب کند، دچار افسردگی خواهد شد و فکر خواهد کرد که همه تلاشش بر باد رفته است. حتی قهرمانان که به نتیجه دلخواهشان رسیده اند، ممکن است دچار افسردگی شوند. آنها فشار های زیادی را تحمل کرده اند که این فشارها ممکن است باعث بیماری های روانی یا جسمای در این گروه شوند.

بعضی از قهرمانان المپیک پس از موفقیتی که سالها زندگی شان را صرف دستیابی به آن کردند، احساس افسردگی و پوچی می کنند. آنها سالها برای این هدف جنگیده اند و حال به آن رسیده اند و از این به بعد نمی دانند چطور و برای چه باید زندگی کنند. بسیاری از متخصصان تمرین مایندفولنس را برای جلوگیری از بروز افسردگی در چنین موقعیت هایی توصیه می کنند.

البته شدت افسردگی پس از المپیک برای هر شخص متفاوت است. مثلا مایکل فلپس به خاطر مراجعه به یک مرکز درمانی توانست بهبود یابد. یا گریسی گلد به خاطر فشار هایی که به او وارد شده، به فکر خودکشی افتاده ولی خواهر دوقلویش او را منصرف کرده است.

چیزی حالا کاملا مشخص شده این است که چالش های جدی در زمینه سلامت روانی ورزشکاران وجود دارد. با توجه مطالعات انجام شده تعویق المپیک 2020 توکیو باعث ایجاد استرس در ورزشکاران شد. حتی این استرس و فشار در برخی موارد باعث افسردگی خفیف نیز شده است. همه این ها دست به دست هم میدهند تا کیفیت زندگی ورزشکاران کاهش یابد.

ورزشکاران المپیکی برای آماده سازی وقت زیادی را صرف آماده سازی میکنند که این موضوع باعث میشود نتوانند در کنار خانواده شان حضور داشته باشند و از لحاظ روحی آسیب های فراوانی ببینند.

علاوه برای این موارد، فشار مالی که ورزشکاران در دوران قبل از المپیک تحمل میکنند نیز زیاد است. اگر این ورزشکاران نتوانند اسپانسر جذب کنند، باید با شخصا هزینه تمرینات و اردوها را پرداخت کنند.

حتی ورزشکارانی که موفق به دریافت مدال نیز میشوند، دغدغه مالی دارند. چون اغلب ورزشکاران شغل دوم دائمی ندارند و همیشه باید نگران این باشند که اسپانرشان به زودی با شخص دیگری به توافق خواهد رسید و آنها را کنار خواهد گذاشت.

مرتبط: دلایل ایست قلبی ورزشکاران ؛ از آریتمی گرفته تا هایپر تروفی 

افسردگی در قهرمانان المپیک

نمونه های واقعی از بروز افسردگی در قهرمانان المپیک

(برخی از این افراد در المپیک حضور نداشته اند ولی در تورنمنت های مشابه شرکت کرده اند)

مایکل فلپس شناگر آمریکایی که اولین شخصی است که در این باره صحبت کرده است. فلپس گفت که بعد از المپیک 2012 لندن اصلا حال خوبی نداشته و افسرده شده بود. او برای درمان به یک متخصص مراجعه کرد.

گریسی گلد اسکیت باز آمریکایی، بنا بر گفته خودش وی تا  حدی تحت فشار روانی بوده و افسردگی داشته که به فکر خودکشی بوده است.

کوین لاو بسکتبالیست آمریکایی و قهرمان NBA در مصاحبه ای گفته است که تا قبل از افسردگی، فکر میکرده که افسردگی برای سایرین هست ولی خودش هم افسردگی را تجربه کرده است.

روبرت انکه دروازه بان آلمانی که پس از چندین انتقال ناموفق، افسرده شد و در 10 نوامبر 2009 به زندگی اش پایان داد.

وینسنت سونی گارسیا، موج سوار آمریکایی که به حدی افسردگی اش پیشرفت کرد که به صورت اورژانسی در یک کلینیک بستری شد. بنا بر شواهد گویا وینسنت سونی گارسیا خودکشی ناموفق داشته است.

آندرس اینیستا هافبک تیم ملی اسپانیا و باشگاه بارسلونا نیز در مصاحبه به دوران افسردگی اش پس از مرگ دنی خارکه و آسیب دیدگی های شدیدش اشاره کرده است. اینیستا از آن دوران به عنوان سخت ترین لحظات زندگی اش نام برده است.

رافا مونیوس، شناگر اسپانیایی نیز شرایط مشابهی را تجربه کرده است. این شناگر اسپانیایی که در سال 2009 توانست بود رکورد 50 متر پروانه را بشکند، گفت که پس از این کار شنا دیگر برایم آن حس قبلی را نداشت و مثل یک شکنجه شده بود.

خسوس رویان نیز در دوران افسردگی معتاد به الکل شد. او پس از درخواست کمک از کمیته المپیک اسپانیا در یک کلینیک تخصصی بستری شد ولی متاسفانه افسردگی و اعتیادش بسیار شدید بود و در نهایت خودکشی کرد. او بازیکن تیم ملی واترپولو اسپانیا و باشگاه بارسلونا و یکی از بهترین های واترپولو در دهه 90 میلادی بود.

فرقی نمی کند که شما یک فرد دارای مدال طلای المپیک و بهترین ورزشکار تاریخ بشر باشید یا کسی که در حال رانندگی با اتوبوس است ،” شما مستعد افسردگی هستید.

David Boudia

همچنین بخوانید: 10 مورد از نشانه های جسمانی افسردگی که باید آنها را جدی بگیرید!

مطالب مرتبط

 
0 0 رای ها
امتیاز شما به این مطلب
مشترک شدن
اطلاع از
guest
0 دیدگاه
بازخورد داخلی
مشاهده همه نظرات